در شكل مردم و علي الخصوص پوشش زنان ، در شيوه كسب درآمد و گذران زندگي بندري بودن ، شايد مناسب ترين و گويا ترين واژه براي توصيف زندگي در هرمزگان متكي بر كشاورزي و بيشتر بر تجارت كالا ، كه همان تنها شغل مناسب در يك بندر است استوار است . از طرف ديگر اين متكي نبودن بر زندگي كشاورزي ، كه اصلي ترين عامل بقا و تداوم حيات شهري است درك خاصي از زمان و شكل خاصي از زينت فرهنگي را حاكم كرده است . آنچه كه زندگي در هرمزگان را به گردش در مي آورد آمدن و رفتن كشتي هاست و آن كالايي كه اين كشتي ها با خود براي تجارت به ارمغان مي آورند . ايستادن در كنار دريا در انتظار كشتي چشم به آب دوختن ، و با توجه به حركت كند كشتي ها و خود دريا مه مولد طوفانهاي سنگين است . انتظار كشيدن صبر پيشه كردن و كنار آمدن با سختي ها و تنگدستي ها را به اميد رسيدن كشتي هاي تجارتي و يا باز آمدن مردان ماهيگير از دريا ، به اصلي ترين ويژگي مردمان هرمزگان بدل كرده است .

از گذشته بندرعباس و كل استان هرمزگان . سرزمين تجارت ها و شرارت هاي افسانه اي بوده است . كم نبوده اند كساني كه در اين خطه به اعتبار و با تكيه ر شجاعت و شهامت خود از راه تجارت و دريانوردي ثروت هاي كلان نصيب خود كرده اند . در واقع در هرمزگان صبر كردن و سختي ها رو تحمل كردن و در زير اين آفتاب سوزان به انتظار روز دگرگوني و بهبود اوضاع نشستن ، شرط اصلي زندگي است . به همين رو مردم و فرهنگ عامه همواره به شكل غير مستقيم حالتي رياضت گونه را تجويز مي كنند . چرا كه در تجربه تاريخي مردم در پس اين رياضت و سختي امكان تجارت و درآمد است . در واقع با اين مقدمه مي توان عنوان كرد كه بي جهت نيست كه محروم ترين منطقه كشور و دورافتاده ترين خطه اين سرزمين يعني بشاگرد ، در استان هرمزگان واقع است و از طرف ديگر نيز سرمايه خيزترين و پر درآمدترين بخش كشور نيز، كه منطقه آزاد كيش است باز در اين خطه جايي دارد ...