زندگی جاودانه

و دختران و پسران ُ

خنده بود و استعداد و آه حسرت

و رداها و موهای مجعد

این مکان منفعل ُ عمارت اعیانی تابستانی بود

جایی که شکوفه ها و زنبورها

بخش رو به شرق آن را در بر گرفته بود

سپس پایانی بدین شکل یافت .

امیلی دیکنسون در شعر کوتاه دیگری می گوید :

چون نتوانستم برای مرگ توقف کنم

او از سر لطف در برابرم ایستاد

کالسکه نگه داشت ُ ما بودیم

جاودانگي .

رویدر